SAVE CHRISTMAS

Αναζητώντας την κατάνυξη  του Άγγελου Μανουσόπουλου Ημέρα 1η «Μην κάνεις καμιά ανοησία κι έρθεις προς τα ’δω. Άφησε ανοιχτά να αεριστεί και μετά βάλε το καλοριφέρ. Θα σου ψωνίσω από το σούπερ μάρκετ και θα σου φέρω ό,τι άλλο χρειάζεσαι, βιβλία, περιοδικά,τον υπολογιστή, το σκληρό δίσκο με τις ταινίες–τι άλλο θέλεις; Θα τα αφήσω στην πόρτα, μόλις ακούσεις το κουδούνι να περιμένεις να φύγω και –τι λες τώρα; Σε ποιο δωμάτιο να απομονωθείς; Λες κι έχουμε πολλά! Πάλι καλά που έχουμε κι αυτή τη γκαρσονιέρα. Κι όσο σκέφτομαι ότι κόντεψα να βριστώ με το νοικάρη που σηκώθηκε κι έφυγε απροειδοποίητα... Δεν το συζητώ, Δημήτρη, δεν είναι μια αιωνιότητα, δεκατέσσερις μέρες είναι. Δεν θα καταλάβεις πότε θα περάσουν. Παραμονή Πρωτοχρονιάς θα είμαστε πάλι μαζί. Εντάξει, θα χάσεις τα Χριστούγεννα φέτος, τι να κάνουμε; Θα μου λείψεις και πολύ περισσότερο στα κορίτσια, αλλάξέρεις πόσοι θα κάνουν Χριστούγεννα μόνοι στα νοσοκομεία και τις εντατικές; Μόνο παρακάλα να μην εμφανίσεις συμπτώματα κι έχουμε ...

  Το γράμμα  του Λευτέρη Μπούρου Τα πόδια στις μύτες, το χέρι τεντωμένο ανάμεσα στα κλαδιά, η γλώσσα του στο πλάι, έξω απ’ το στόμα, όμως χαμένος κόπος: Tο κάτω μέρος της κρεμασμένης κόκκινης κάλτσας, εκεί που -από ότι του ‘λεγε ο μπαμπάς-είχε πατήσει κάποτε η χοντρουλή φτέρνα του Άγιου Βασίλη,απέχειακόμη μια παλάμη από τα ακροδάχτυλά του.Τoπροηγούμενο πρωινό, όταν ήταν να στείλει το γράμμα, δεν το ‘κανε μόνος:ο μπαμπάς το είχε διπλώσει και το ‘χε βάλει μέσα στην κάλτσα, αφού πρώτα τον διαβεβαίωσε ότι ο Άγιος θα έπαιρνε το μήνυμα το βράδυ, όταν ο Γιαννάκης θα κοιμόταν στο κρεβατάκι του· όπως κάνουν όλα τα καλά παιδιά, δηλαδή. Τώρα, ακόμη στις μύτες των ποδιών, το μόνο πουθέλει είναι να δει εάν η παραγγελία τουέχει φύγει για Βόρειο Πόλο. Αυτά τα Χριστούγεννα, έχει ζητήσει κάτι πολύ σημαντικό: Ασφαλώς ο Γιαννάκης ξέρει ότι ο Άγιος Βασίλης δεν μπορεί να του κάνει όλα τα χατίρια· πέρυσι, που η μαμά ήταν ακόμη καλά, τον είχε μαλώσει λέγοντάς του ότι δεν μπορούσε να ζητάει όλα τα κά...

  Το αστέρι στην κορυφή  της Κικής Τσιλιγγερίδου «Μαμά;» «Ναι;…» «Δεν κουνιέται καθόλου ο μπαμπάς». «Όχι, δεν κουνιέται». «Έπεσε από τη σκαλίτσα που στόλιζε το δέντρο». «Αυτό είδες; Αυτό έγινε; Έπεσε από τη σκαλίτσα την ώρα που στόλιζε το δέντρο;» «Ναι. Κι εσύ δεν ήσουν εκεί κοντά». «Δεν ήμουν;» «Όχι. Ήσουν στην κουζίνα μας». «Ήμουν στην κουζίνα…» «Ναι. Και ούτε τον χτύπησες στο κεφάλι με το κουτί των εργαλείων». «Αλλά τι έγινε;» «Σου είπα. Έπεσε από τη σκαλίτσα που στόλιζε το δέντρο, πάνω στο κουτί των εργαλείων». «Με το κεφάλι;» «Με το κεφάλι». «Και πώς έγινε αυτό;» «Νομίζω όταν τεντώθηκε για να βάλει το αστέρι στην κορυφή». «Όταν τεντώθηκε για να βάλει το αστέρι στην κορυφή…» «Ναι. Κατευθείαν πάνω στο κουτί με τα εργαλεία. Με το κεφάλι. Και το κουτί είναι σιδερένιο». «Ναι, είναι σιδερένιο. Αλλά… αλλά τότε πώς έγινε και σκόρπισαν όλα τα εργαλεία στο πάτωμα;» «Δεν σκόρπισαν, μαμά». «Δεν σκόρπισαν;» «Όχι. Θα τα βάλουμε στη θέση τους. Δεν σκόρπισαν». «Αυτά θα πεις δηλαδή; Όταν ...

  Τα Χριστούγεννα του «Εδώ» και του «Αλλού»!  της Ελένης Μπετεινάκη Παραμονή Χριστουγέννωνκι ο μικρός Αλέξανδρος καθισμένος μπροστά στο παράθυρο κοιτάζει επίμονα τον ουρανό. Το βλέμμα του στα αστέρια. Μόνος του κάθεται και περιμένει την μαμά του. Είχε πει πως θα γυρνούσε νωρίς εκείνο το βράδυ. Η βάρδια της στο νοσοκομείο τελείωνε στις έξι. Και μετά θα στόλιζαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μέρεςτώρα δεν προλάβαιναν κι όλο το ανέβαλαν κι ο Αλέξανδρος περίμενε! -Εδώ, Εδώ, τρέχα …. Ολόκληρος θησαυρός υπάρχει μέσα σ’ αυτό το κουτί. -Άσε με Αλλού… Βρήκα ένα μισοφαγωμένο μπισκότο να γεμίσω λίγο το στομάχι μου. -Πω πω χρώματα και στολίδια και φωτάκια και … Εδωωώ που είσαι; Χ ρειάζομαι βοήθεια! Ο Εδώ και ο Αλλού ήταν δυο σκανταλιάρηδες καλικάντζαροι κι είχαν τρυπώσει στο σπίτι του Αλέξανδρου εκείνο το πρωινό. Το είχαν σκάσει κρυφά από το Ζερζεβούτι, διάσημο χωριό των Καλικάντζαρων, μια μέρα νωρίτερα. Ήθελαν να βρουν το καλύτερομέρος να μείνουν για τις επόμενες δώδεκα μέρες. Κάτω από τη...

Ένα παιδί, ο σκύλος του, και τα αιώνια Χριστούγεννα  του Κυριάκου Αθανασιάδη Είχαμε τα πάντα: φαγητό, νερό, ζέστη και ταινίες. Χριστουγεννιάτικες ταινίες, που ταίριαζαν με τον καιρό έξω. Όλα τα έργα που έβλεπαν παλιά, πριν τα Χιόνια. Το «Μόνος στο σπίτι» με εκείνο τον μικρούλη, και το «Πολύ σκληρός για να πεθάνει» με τις εκρήξεις και τους κακούς στον ουρανοξύστη, και το «Αγάπη είναι…» που είναι για κάπως πιο μεγάλους αλλά είναι πολύ καλό, και τον «Χριστουγεννιάτικο εφιάλτη», όλο φτιαγμένο με κούκλες, λίγο τρομακτικό, και τα «Χριστούγεννα του Τσάρλι Μπράουν» που είναι με κινούμενα σχέδια και παίζει και ένα σκυλάκι, για πιο μικρά παιδιά, και το «Μια υπέροχη ζωή» με τον άγγελο, το πιο παλιό απ’ όλα, πραγματικά πολύ παλιό, και χωρίς καθόλου χρώματα. Αυτό είναι πάντως που ταιριάζει περισσότερο με το σήμερα και με το έξω, γιατί ούτε εκεί, έξω από το σπίτι,υπάρχουν χρώματα πια, όλα είναι γκρίζα. Δεν παύει να με παραξενεύει αυτό: πώς γίνεται και, με τόσο χιόνι, αντί να είναι όλα λευκά, είν...

Χριστουγεννιάτικη Πουτίγκα  της Τίτσας Πιπίνου Μια αληθινή ιστορία που συνέβη την εποχή που είχε ξεκινήσει ο Απελευθερωτικός Αγώνας των Κυπρίων από τους Άγγλους. Βρετανικό Στρατόπεδο, Επαρχία Πάφου, Κύπρος λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1958. Ο άνδρας που μπήκε στο γραφείο του λοχαγού Ντάνιελ Ρίκμαν ήταν πολύ φτωχικά ντυμένος. Κρατούσε στο χέρι ένα κασκέτο σαν αυτά που φορούν οι αχθοφόροι, ή οι εργάτες, που πρέπει να έβγαλε κατά την είσοδο του σε ένδειξη σεβασμού. Είχε ζητήσει να δει τον αξιωματικό υπηρεσίας και τον έφεραν ως εκεί. Ήδη το πέρασμα μέσα από ατέλειωτους διαδρόμους και πολυάσχολα γραφεία να τον είχε αποθαρρύνει.Τώρα στεκόταν χωρίς να μιλά, κοιτώντας κάτι χρωματιστά λαμπιόνια και στολίδια που κάποιος είχε την έμπνευση να στολίσει ένα δεντράκι για τα Χριστούγεννα μέσα στο στρατόπεδο. Σκέφθηκε ότι τα παιδιά του και εφέτος, όπως κάθε χρόνο,δεθα είχαν κανένα χριστουγεννιάτικο στολίδι, το πολύ πολύ να κόψουν ένα πευκάκι και να δέσουν στα κλωνάρια του χρωματιστούς φιόγκους από...